jan en inka, 4 april 2010
Oeganda , Mukono 26°

6e reisverslag

6e verslag van Jan en Inka vanuit Pijnacker 3 april 2010.

Afgelopen donderdagmorgen zijn we na een lange vlucht weer geland op Schiphol.
In de vroege morgenuren weer aangekomen bij ons huis.
Het is ook weer fijn om thuis te zijn.

We gaan met dit verslag onze berichtgeving uit Uganda beeindigen.
Dus nog even terug naar Mukono.
Ik had nog beloofd iets te vertellen over het handmatige werk van de Ugandezen.
Enige weken geleden had ik een paar latjes nodig van 2,5 cm x 1.5 cm voor een paar klusjes. Dus ik ga naar de timmerafdeling die beneden aan de compound is, maar helaas geen latjes van die afmetingen. Dat is hier dus absoluut geen probleem. Er wordt even gezocht en er komen een paar latten/balkjes boven water van 4x 3 cm. Nou dan schaaf je toch gewoon met de handschaaf tot je de benodigde maat bereikt!!?? En zo gebeurde…………….. Aan de 4 latjes die ik nodig had werd door 1 man gewoon een ochtend besteed. En ik moet zeggen het zag er keurig uit
Toen ik hier over sprak en er een beetje bij lachte zei men .Hoe doen jullie dat in Holland.
Ik zei ; Je gaat gewoon naar een DHZ winkel , neemt wat geld mee een haalt uit de voorraad een latje van die afmeting, je betaalt en klaar is Kees. Het gaf veel moeite om dit uit te leggen.
Wie koopt nu in de winkel latjes?
Die rare Hollanders die haalden werk weg voor de mensen.

Wat we de laatste periode ook nog hebben gedaan is met de hoofdmeester (headmaster)zoals ze dat hier noemen een tweetal bezoeken afleggen in de village (buitenaf dorpjes) waar leerlingen woonden. Heel leuk om te zien hoe de mensen in de village leefden .Een koetje, een varken , wat kippen en verder alles heel eenvoudig, geen electriciteit , geen water.
Wel heel bijzonder was om te horen dat de kinderen woonden op een afstand van 2 uur lopen naar school. Dus ’s morgens in donker om 05.45 lopend op weg naar school om, om 8 uur aan te komen en ’s middags om 16.00 uur weer uit school naar huis om daar om ongeveer 18.00 uur aan te komen. De kinderen zijn hier heel leergierig en hebben er veel voor over om onderwijs te mogen ontvangen
We beseften heel erg goed, hoe makkelijk onze kinderen het hebben .
Het was een leuk bezoek waarbij we een goede indruk kregen hoe mensen leefden.

Verleden week zijn we 8 dagen “”vader en moeder”” geweest in de family unit bij de 8 boys.
Dit was een heftige week met 8 jongens van 6-11 jaar met totaal verschillende karakters en achtergronden. (lees de achtergronden van deze jongens maar eens op de site van NACMU??) Elk heeft in het huis zijn eigen taken . Op de uitvoering moest je wel regelmatig toezien.
Inka en ik voelden ons weer terug in vroegere tijden.
’s Morgens om kwart over zes uit bed. Jongens om half acht naar school. , de ene dag in sportkleding de andere dag in schooluniform. Ze worden hier zo vuil dat er elke dag veel kleding moet worden gewassen ,gedroogd en gestreken. ’s Avonds de eerste (jongste) groep van 3 om 19.15 onder de douche , tandenpoetsen en naar bed.. Voorlezen /bidden en een big hug en slapen.
Om 20.30 uur de grote boys. Nachts , om 11.15 en om 02.30 uur uit bed om een aantal jongens naar het toilet te helpen voor Susu (plassen)
Ook mochten we nog van een tweetal jongens hun verjaardag vieren.
Het was wel eens lastig om streng te zijn. Soms voelde wij ons opa en oma en soms voelde we ons strenge opvoeders. Ook het bekend zijn met achtergronden van de kinderen maakte het niet altijd eenvoudig om een vaste lijn te handhaven.
Toch merk je dat ze vaste strakke regels hebben en dat is goed.
Een mooie maar ook best zware week waar we met veel liefde op terugkijken en waarin je soms ook vooruit zou willen kijken. Hoe zal het verder gaan met het leven van deze jongens.

Maandag keerden we weer terug in ons eigen huisje en gingen we ons klaar maken voor vertrek. Nog enkele boodschappen doen, koffers inpakken, afscheid nemen.
Alle kinderen tracteren op een umbrella sweetie.
Dinsdagavond hebben we uit de stad een indische maaltijd laten komen en gezamenlijk met een aantal mensen op de compound gezellig gegeten.
Ja en dan breekt de woensdag aan, wachten tot de auto ons naar het vliegveld Entebbe brengt.
Nog even het huis inlopen naar de babies, nog even contact zoeken met de aunties, de werkmannen, de boy’s uit de family unit. Dit riep wel de nodige emoties op.
Wat moeilijk toch om afscheid te nemen. Maar we gingen weg in het besef dat wij wel weg gaan maar dat er een Vader in de Hemel is die ieder mensenkind ziet en ook meegaat.

We kijken samen terug op een heel goede tijd, waarin we veel mochten leren en mochten zien
Ook hoe bevoorrecht we zijn in de westerse wereld. Er waren ook vragen ; Waarom ben ik in een rijk land als Nederland geboren en niet in Uganda?
We konden onze liefde kwijt aan de kinderen, we legden nieuwe contacten.

Het was goed zo.
We mochten veel mooie dingen zien we
werden bewaard waar we gingen
We mochten ook weer veilg thuiskomen bij onze kinderen en kleinkinderen.

Van een dankbare Jan en Inka uit Pijnacker.

Jan en Inka in Oeganda bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl